برد نوشته خورموه به زبان لری سنگ نوشته خرم آباد
:: گئل گمش ۲

سه‌شنبه ٢۸ آذر ۱۳۸٥
احـد رستگار فرد

ها متلئ سیتو بؤهم ده گئل گمش ، گپه گپو .

پئا کئخا و دنیا دییه .

وه که هر چئنه تؤ بؤهی واچشه خش دییه .

وه که دنیا نه گَرد بلل بی .

وه که همه چی ، دی افتاوه ور چش بیر تا وو مؤره ملهو* مل ونه * دخترونکه مئنه دما حنه * یا واش دیاری بی .

 

گئل گمش

وره تیه اش بی

ده راز و درد مئنه دل مردمو

تا طُمه چنجه زردلی سالی هنی .

 

گئل گمش

پئا همه چی دو

ده جواوه هر چئنه چئنه

تا رنگ دواته قول نومه زئره خاک

و نقشه برده قؤره نتاشسه مئنه دله کؤه .

دونا کۀ وه هر دونایی آگه .

 

گئل گمش

کئخا پئائ که واردۀ خوش همه دونسه یا وراز توفونه گپه نه * سیمو تارفی آورد و دانشه نه ده زئره خاک وا ری * کرد .

 

شئر پئائ

که دو کهُ نۀ کؤیا اؤر گرئته ،

تا مئن جا جنگلئا سئ ،

تا وو پره دریایا تَل و بد طُم ،

تا آخره همه ره یا دیر و درازنۀ ، وه پا و سواره چم وه چم ، چَمِس * .

 

گئل گمش

دو کهُ نۀ کؤیا اؤر گرئته ،

ده مئن جا جنگلئا سئ ،

دو پره دریایا تَل و بد طُم ،

تا اوله همه ره یا دیر و درازنه ، وه پا و سواره چم وه چم ، گوارن * .

سختی یا سختئ نه دی .

رنجئ یا زئادئ نه کشی .

وه که خسه و زخمی و هلگسه * و مالکسه * و ده آز اوفتایه

وا لش و لاره کو بییه و دلئ غم ده بار ،

وه « اورکه پرچی بُلن » * گل آورد .

 

گئل گمش

کارئائ کرد که هیچگاه نه وراز او ، نه دما او کسی نکرد و نمئ که .

ره یائ نه رت که هیچگاه نه وراز او ، نه دما او کسی نرت و نمئ ره .

گئل گمش

وه که همه کارئائنه که کردی و همه ره یا نه که رتی

وا کومۀ تئشه آهنی وه ری بردئا نوشت .

 

*****

ملهو : میوه گئاه ملهو که قدیم زنون و دخترو دما یه که حشکش مئ کردنه و مئ کردنشه وه بن و سی قشنگی مئ وننشه دوره ملشو .

مل ون : گَردۀ ون .

دما حنه : پستو .

توفونه گپ : دی متل و داسو ینه فره می نیتو . خوش داسونی داره . دیچه هه ایقه بؤهم که داسونش خیلی چی داسون توفونه حضرت نوحه .

تارفی : پئش کشی ، کادو ، ارمغو . منتها دیچه وه جاله « ارمغان » فارسئا اوماه .

وا ری : زئر و ری کرده . چیینه ده زئر وا سرآورده . دیچه وه معنی چی قایم بییه نه وه در ونه .

چَمِس : گذرن ، رد کرد ، رت .

گوارن : گذرن ، رد کرد ، رت .

هلگسه : ده نفس افتایه .

مالکسه : خیلئ ده بین رته . ضعیف و لر بییه .

ده آز افتایه : ده جو افتایه ، کم جو ، نیفه جو .

اورکه پرچی بُلن : اورک نومه شهر گئل گمش بییه . معروفه هف دیواره بلنگ دو تا دورش بییه . هه سی یه هم نوم نازاریش پرچی بلن بییه .

پاك نكردن بضئ پغومئا کہ گن ؤ فاش دشو نئ،سی یہ نئ که واشو موافقم،فقط ضد سانسور ری مردمم.

:: گئل گمش

دوشنبه ٢٧ آذر ۱۳۸٥
احـد رستگار فرد

سلام

سی یه که بتونئت راحتتر نوشتیانه  بوحونئت وراز حنه نه ئی نوشته سلئ  دیچه  بکئتو .

 

« سر تال »

 

سه هزار سال وراز وه دی اوماینه عیسا کُرِه مریم ، کمی اولاتره ئی زمینئائ که ایسه ائما هایم وا سره شون و تا بیه و بیه مُلکه بوه و بوه جدئامو بینه . ده مئن جا دو گلاله پر آوه « دجله » و « فرات » مُلک خرمئ بیه که شهرئا گپ گپ زئادی ده مئنش بینه . ایسه ده عهت ائما ای فارسئا وه او مُلک موهن « بین النهرین » . الوت ار ایسه خومو باحوایم وه لری سی او ملک نومی بنئم  وه گمونم می واس وش بوئم « مئگلالو » .

یکئ ده شهرئا مُلک مئگلالو شهره « اورک » بیه . موهن اورک شهرئ بیه دل حوا و وه دل خوت . شهرمئنه شهرئا او روزگار .

اورک شائ داشته نومش « گئل گمش » . دقیق دئار نئ گئل گمش چن سال شائی کرده . اما چییه که ده ری زئر خاکیا دسگیر باستان شناسئا بییه و مطمئنن که راس ینا که ، ده عهت خوش پئا دسلات دار و چئیر و دوله من و کئخایی بیه . چنو که موهن گئل گمش ده اولی دوئمونئ که دما « توفونه گپ » اروک وا سرکار و وه زور بینه پنجمی شایی بیه . کارئا زیادی کرده . و دمایه که وا دشمنونه اورک جنگسه و ورشکناشونه او شهرنه ترقی دئیه و بردشه بالا و سردئاریش کرده و هف دیوار بلنگ و دراز دورادوره او شهر کشییه . اما افسونه یا بابلی موهن که مری 120 سال شایی کرده و دما مردنش کُرش 30 سال کئخا بییه .

اما ار دارم ینونه سیتو مئ نویسم . سه یا که چن هزار سال پئش نومه یکی ده خدایا ای منطقه خومو که دو دورو خیلئ هم وش عقیده داشته نه  گئل گمش بییه . که هه ای شاه اورک بیه .

ایسه چطور موه که آیمی موه وه خدا خوش حکاتی داره . دیچه کل و کوتا عرض بکم خدمتتو ینا که ،

گئل گمش وه ته مردم خیلئ عزیز بییه . چنو که وقتی مئ میره اوقه داستانئا بلاجوعی مئ نن وش و مونن ده شون و رونش - مثن موهن گئل گمش اولی معمار دنیا ، یا بیتری و راستری قاضی ، یا اولی کسئ که زور خدایانه آورد وه زمی بییه  - که دما مردنش هه دو شهر خوش موه وه کُته خدائ . بعد تموم ای متلئانه که بستنه وه گئل گمش وا خط مئخی مئ نویسن ری 30 – 40 هزار خشت خره ای و و مئ ننشو ده کتاوخونه . که بعدا ای خشت نوشته یا موهن « افسونه گئل گمش » که ایسه چن ساله که ده زیر خاک دراومانه .

الوت تموم چییایی که ه دو متل ده راس زنه یی گئل گمش نئسن . مه هم نمی حوام الو بنیشم و بحث تاریخی بکم . افسونه گئل گمش هرچی که با ، چه همش راس بوه چه همش هرپله و درو . چئ که ارزش داره ادبئات و قشنگی و چشئه که ای متل وه آیم و ناوسامونی و عشق وه زنه یی و رنج بئ گنج آیمی که می حوا نوم گیرو موندگار و بمانا بوه ، داره .

چله ننئم ده حرف . وا خوم فکر کردم ای افسونه نه وه لری بنویسم و ده صو شو هه ده ور بنئمش تا شما هم بوحونئتش .ار خوشتو اوما خو تا آخر مئ نویسمش .

پاك نكردن بضئ پغومئا کہ گن ؤ فاش دشو نئ،سی یہ نئ که واشو موافقم،فقط ضد سانسور ری مردمم.

:: قاصود

جمعه ۱٧ آذر ۱۳۸٥
احـد رستگار فرد

( دار ِبلی )

دارکه بلی !

سلام بوه ی پیرم

اومام وه زئر سات آروم بیرم

تا زنام بشینم ده زئر سات

هه که مردم بوهم مشتی خاک وه زیر پات

تی سرکو ،‌زمسونه ۱۳۷۸ 

( قاصؤد )

جونم وه فدات

قاصؤده تؤن کو وه پات

خوری سیم بئار دو جانمه دوس

خورموه ،‌ تیل تکونه* ۱۳۸۵

------

* تیل تکو : پوییز ،‌ پاییز ، موقعه ی که بلگیا داریا زرد موهن و مئ رئزن وه زمی .

پاك نكردن بضئ پغومئا کہ گن ؤ فاش دشو نئ،سی یہ نئ که واشو موافقم،فقط ضد سانسور ری مردمم.

:: دنيا دارو دنيا سی کس نمنه

سه‌شنبه ۱٤ آذر ۱۳۸٥
احـد رستگار فرد

اکه اکه

سه کو تونه خدا  . ای عمریا چه تناتن مئرن . ای دنیا چه بی ارزشه . هه منی پرندوش * بی که ؛ آقا حاجی ؛ رت رحمته خدا . پاپامه موهم ( بوه ی بوهم ) . ایسه پنشمه سرسالشه .

هه منی دیرو بی . هنی سرسال پاپام نئ مایی : دا پیری : ننه ام ( دا دام ) عمرش ده وه شما . ایسه پنشمه سرچله اشه .

بچو خدا بیامرزه رفتگونه همتونه . گپیامو چنشو ** اومایه . ها یک وه یک میرن . چنی بین و چنی منن و چی کردن و چی نکردن بمونه - وه قول قییمیا*** خو نی پش سر مرده حرف بزنی چون دسشو دی دنیا کوتاه بیه - .

اما وه خدا هرچی و هر که که بینه همشو مردمون صاف و فقیر و بی کشی بینه ای قییمیا .

نونم باورتو موه یا نه چن دنیایی حرف دارم اما لؤیام بار گریتنه . ترسم ار کمی هنی بنویسم بپوقم**** ده گریوه .

شؤتو وه خیر با

سا گپونتو تا قیام قیامت ری سرتو .

------------

* پرندوش :‌ پرئروز - روز ور از دیرو

** چنشو : چن + شو = گه کننه گیاه و میوه رسسه + هینه اونو = گه ده دار کنن شو = پاییزشو

*** قییمیا : قییم + آ = زی - قدیم - پیشترک - اوسه - روزیائی که رتنه + نشونه ی جمع = قدیمیا

**** پوقسه = ترکسنه چیی ده زور پرآؤیی

پاك نكردن بضئ پغومئا کہ گن ؤ فاش دشو نئ،سی یہ نئ که واشو موافقم،فقط ضد سانسور ری مردمم.

:: هه مه تنیا که لر نئسم

دوشنبه ۱۳ آذر ۱۳۸٥
احـد رستگار فرد

سلام

آ تا هایم اول ره ، مئ واس قری چینه بوهم . که صو دؤصو برار عزیزی ، خوهر خوئی ده دسم دل خور نوه ، و دوسی ، دشمنی گله ای وهم نکئت :

۱- قراره دیچناکونه لری بنویسئم ،‌و هرچئ ها دش لری با . پس منتی بنئتو ری سرم و پئغومیاتونه وه لری بنویسیت . دونم اولش کمی سختی داره . اما وه کلوم خدا قسم چن گل که بنویسئت ...

۲ - هه مه تنیا که لر نئسم .!! شما هم چئ بنیسئت وه لری و سیم کل بکیت تا وه نوم خوتو نؤ وه کوم همه بنئمش دیچه .

۳- قراره دیچناکونه یه قرار مداری مئن خومو بنئمو که بتونئم لری نه راحتر بنئسیم و بحونئم . ار عمری با ده نوشته دمایی ها یواش یواش و ده ور  شروع بکم و پیشنهادیامه بؤم . شما هم ریش فکر بکئتو نو نظرتونه بؤیت .

خو ایسه که ینونه گوتم  و نیکم نشس . عارضم و حضورتو که خوهرم الهام  سیم پیغومئ نئائی سش درد نکه . مه که خیلی حظ کردم . حیفیم اوما شما هم نحونیتش . الوت مه وا خط لور دواره ده نو نوشتمشه .

(( دست مریزاد.

 خسته نویی.

وبلاگت خیلی خیلی قشنگه ولی کمی دیر بالا مئا. فکر مئ کم وه خاطر گرافیکشه که سنگینه. اگر بتونی سؤهک ترش بکی یا مئزبان وبلاگته عوض بکی راحت تر بتونم دش بنویسم.

ره کرده باد شمال دو جانم لیل

وه گمونم هل و میخک مئ کنن کل

شؤ همه شؤ وا خیالت میزنم دم

روز که موه نئ دئارت  مئ کشم غم

چش میارم چش مؤرم دوس نئ دئارش

دس ده دنیا شؤستمه هام ده خیالش

ای دوسه غمین نشی دنیا هه چنینه

روزگار گهی شاد و گهی غمینه

دلکم بئ مونسه نسار الون

برف کؤنش وجا بی نو ده سَرِش وَن ))

 

پاك نكردن بضئ پغومئا کہ گن ؤ فاش دشو نئ،سی یہ نئ که واشو موافقم،فقط ضد سانسور ری مردمم.

:: مزله نو ( منزل نو )

یکشنبه ۱٢ آذر ۱۳۸٥
احـد رستگار فرد

سلام

شؤ همتو وه خہر ؤ خوشی .

هایت ده شؤ سئ ، اما ریتو وہ خیرہ.

شؤ جؤما خہر امواتتو ، خہر اسیرون خاک، خاک وشو خور نئیه . کسئنه غیر ائما نارن . ائما جوُنئا ای دوره هم که ماشالا هزار ماشالا چش دؤشمه بپۈقئیه خہلی وشو مئرسئم ؤ خہراتشو مئ کئم. کس ؤ کاردار ؤ بئ کسشو فاتحہ، وه هر زون ؤ هر دینئ کہ دارئت، بوهونئت. اڱہ ثواؤتو بۈہ .

خو ایسه، آ برار ؤ خوہرئا بد نییہ. عمرتو وه دنیا با، برقرار ؤ پایار بۈئت. حرفئ منی تؤکہ ای دلم، هر چئ کردم، کہ ایسه نؤہم ؤ بنئمش دماترئ نوی که نوی. خوتو دونئت ڱہ ای روزئیا هر بچه ڱ..ین نشًستہ،  کس ؤ ناکسئ ده ڸا ور مئ سہ دی پسایی ڸاپردنڱی وه ائ ڸریا بئ زونہ، زوبسہ مئ شونه. ائما ہم ڱہ هہ هایم ده مردم داری ؤ غریو پرسی. اما ده وه گمونم ای روزگار نه وقت ای کارئیاہ. هر کہ گُت اه یا نه مئ حا چارتا بنی ده بارش. تا گڸئ هنی دی سقلیا نکہ.

سرتونم مئیارم وه درد ( دونم ایسه ها ده دلتو مؤئیت اکه چنه بئیری کر چنی چنه مئ زنی . ) اما یه چی هنی هم منه  که بوهم و خلاص . نه وام بی نه دس ؤ دلم کومسن رتم حونه ی نۈ کردم . که گردش ده دم ڸری با ، دیسه وا دما ہم ڸریامہ دۈچه مئ نویسم  .

یہ ہم آدرؤسہ شه ار حاستئ تو        :  www.barrd.persianblog.ir

شؤتو وه خوشی بگوارئہ

پاك نكردن بضئ پغومئا کہ گن ؤ فاش دشو نئ،سی یہ نئ که واشو موافقم،فقط ضد سانسور ری مردمم.

:: درد دل یا مئ کشم یا مئ کنم پیر

یکشنبه ۱٢ آذر ۱۳۸٥
احـد رستگار فرد

سلام

دونم گوتئم که ده دیچه فارسی نمئ نویسم .

گوتئم ار ایچه چۈل چۈل بۈه ؤ قیره قلا ؤ ڸیله ی گرگ ؤ وۈره ی تیر غہو دش بگرده .ده فارسی بئ فارسی . اما ای یکئ نه وه ریم نئارئت . چون غمہ دنیا ها ری دلم . ار نوئم مئ پۈقم . راسی مر پئا لر دل ناره ؟؟؟ ولا ار پئا لر چی بۈه ؤ پاپا ؤ عامۈ یا ؤ حالۈیا ؤ دۈس ؤ رفیقئا ؤ دس برارئام بۈه . وه خدا وه خدا دلشو چی پمه ی پم پریه - دیتونه بۈه یامو چجۈری سئقه بلامو مئ رن ؟؟؟ وه خدا ار تمومه دنیانه وه یه ( رۈله ) گوتنه بۈه ام بئہم . خلاصه چڸه ننئیم ده حرف . چن دف ده عًمرہ تو دی حرفئا که ها ای زئر بنیسم اشنفتئته ؟؟؟

....

خو ایسه ار یکئ چنی چییائی نه سیتو مئ گوت ؤ مئ نوشت ؤ مئ ده وه یکئ تا ڱه سیتو بئیاره . چئ وہتو مہی؟کسئ که چن چنئ دۈسش دارئت . چن دنیایی . اما مئ واس ...

شرمنده ده حال وه فارسی نوشتنہ ینہ نارم . اصلا بیل غمہ ڸر سی ڸریا با ؤ ڸریا خوشو سی خوشو دنیا خوشونه داشتوہن . دنیائی که کس دش سر در نئیاره .

پاك نكردن بضئ پغومئا کہ گن ؤ فاش دشو نئ،سی یہ نئ که واشو موافقم،فقط ضد سانسور ری مردمم.

:: یادی ده مرحوم علیرضا حسه خونی

شنبه ۱۱ آذر ۱۳۸٥
احـد رستگار فرد

نازارم

عزیزم

ملوسم

ار تؤ وا مہ قری

مہ وا تؤ دوسم

بیا تا دؤ لؤتہ باوسم

چنئ دلم مئ حوا

شؤ دۈ کڸت بام

زمسو تا بهار دس دۈ مڸت بام

 

شعری ده مرحوم علیرضا حؤسه خونی ( تالنه )

-----

تالنه : تال ( کمونچه سه سیم لری ) + نه ( دؤمه ای سی نشو دئنه کارکو ) - تال زه – چی سازنه : ساز زه

 

پاك نكردن بضئ پغومئا کہ گن ؤ فاش دشو نئ،سی یہ نئ که واشو موافقم،فقط ضد سانسور ری مردمم.

:: زی مئام

پنجشنبه ٩ آذر ۱۳۸٥
احـد رستگار فرد

 

گر خہری بزہ

هیسہ مئیام

پاك نكردن بضئ پغومئا کہ گن ؤ فاش دشو نئ،سی یہ نئ که واشو موافقم،فقط ضد سانسور ری مردمم.


feed


تبليغات X