شعری ده آی ايزد پناه

نويسنده: مهدی

يكشنبه، 1 بهمن 1385، ساعت 0:17

سلام داشیrose.gif
دِل اَر دِلِه فقیرِه من و چَش، چَشِه تُؤنَه
دُنِم، زِه تیر سِئل تو جُو بِئر نِمئ کِنَه
چَش اَر چَشِه خُمارتُنه و دِل، دِلِه مِنَه هر جا چَشِت روهَ دِل مِه وا چَشِه تُؤنَه
چَش مَس،خُمار چَش،تو نِئل دِله مِه مَس بَکَه
دیوُنَه اَر کِه مَس بَکَه پَروا نِمِئ کِنَه
دوس دوسَه، دُشمِه دُشمنِه،اما تو کُمشُونی
خَنَت اگر زِه دوسیَه، سِئل سِئله دُشمِنه
چی آهو رَم نَکو کِه نَکَه رَم دِه مِه دِلِم
سایه کِه ها دِه پُشتِه سَرِت وَه دِل مِنه
گیرم «صفا» کِه چولِه تُنِه تِه خدا بَکَه
اَر مِه تُؤنِه دیمَه کِه خدا هَم وا لا تُؤنَه
شعر ده استاد حمید ایزدپناه (صفا)

E-mail:  وارد نشده است

URL:  veys.blogfa.com/

img_trash.gif

/ 1 نظر / 20 بازدید
الهام

جهالی شش دونگه یه دونگ وام نمنه دلکم چی اسیآو ده پره ونه جهالی زه و قیم وا تآو و تاجیل پیری من د گردنم چی سنگ پا پیل جومه کت فرمی بور گل و دامونش قآو نرگس بشکنم سی دوخته مونش جانشین بوه می ا شیر زردم شونه کمه کز کردی د مینه مردم جا نمازم سینه ته ، مهرم چشیاته تسبیکه گله شمارم او زلفا سیاته چشه کور حونه خرآو سی اوسنی مو دخترو روشد میدن سی هوم کری مو چش سیه آهو قده هام دو کمینت مردمه سی داروغه ملک زمینت چه خوه بیمار بویی دو مریضحونه دوسه کت بالا سرت بادت بشونه چش میارم چش مورم دوس نی دیارش دس ده دونیا ششتمه هام د خیالش چش د خوش سی بی، سرمه مینش کرد دله که مسلمونم او کافرش کرد